انیمهی Akira به کارگردانی کاتسوهیرو اوتومو، یکی از آثار شاخص و جریانساز در تاریخ انیمیشن ژاپن به شمار میرود. این انیمه، که برگرفته از مانگایی به همان نام است، با نگاهی عمیق به مسائل اجتماعی و آیندهنگرانه، تصویری تاریک از توکیوی پساآخرالزمانی ارائه میدهد. این موفقیت چشمگیر، مدتهاست که توجه هالیوود را به خود جلب کرده و ایده ساخت یک نسخه لایو اکشن را به یکی از پروژههای پرچالش چند دهه اخیر تبدیل کرده است.
اولین گام جدی برای ساخت نسخه لایو اکشن Akira به سال ۲۰۰۲ بازمیگردد، زمانی که کمپانی Warner Bros. امتیاز ساخت فیلم را خریداری کرد. در نگاه اول، همه چیز امیدوارکننده به نظر میرسید. استودیو از همان ابتدا به سراغ اسامی بزرگی رفت؛ از تهیهکنندگی لئوناردو دیکاپریو گرفته تا مذاکره با کارگردانانی چون کریستوفر نولان و استیون نورینگتون. حتی دفتر تولید در ونکوور افتتاح شد و گمانهزنیهایی درباره حضور بازیگرانی چون کن واتانابه، کریستن استوارت و هلنا بونهام کارتر مطرح بود.
با این حال، هر بار که پروژه به مرحله پیشتولید نزدیک میشد، مشکلات بودجهای، اختلافات خلاقانه یا پیچیدگیهای فرهنگی باعث توقف آن میشد. بهویژه تلاش برای تطبیق محتوای غنی و ژاپنیمحور Akira با استانداردهای تجاری هالیوود، همواره چالشبرانگیز بود.
در حالی که پروژه با مشکلات و ناپایداریهای زیادی روبهرو بود (تغییر کارگردانها، توقفهای مکرر، اختلافات بودجهای و هنری)، زمانی که تایکا وایتیتی (کارگردان مطرح نیوزیلندی) به پروژه پیوست، امیدی تازه به وجود آمد که شاید بالاخره این پروژه به نتیجه برسد. او قصد داشت هویت ژاپنی اثر را حفظ کرده و از بازیگران آسیایی استفاده کند؛ حرکتی که بسیاری از طرفداران از آن استقبال کردند. اما حتی وایتیتی هم نتوانست موتور پروژه را روشن نگه دارد و در نهایت، تولید لایو اکشن Akira باز هم متوقف شد.
با بازگشت حقوق ساخت فیلم، به انتشارات ژاپنی Kodansha، اکنون درهای جدیدی بهسوی سایر استودیوها گشوده شده است. شایعاتی مبنی بر علاقه شرکتهایی مانند Sony Pictures که سرمایهگذاریهای چشمگیری در صنعت انیمه داشته به گوش میرسد. حتی استودیوهای کوچکتری مانند A24 نیز در لیست احتمالات قرار دارند؛ استودیویی که اخیراً وارد دنیای اقتباسهای گیمینگ شده و پروژههایی چون Elden Ring و Death Stranding را در دست تولید دارد.
آنچه مسلم است، این است که پروژه لایو اکشن Akira به دلایل فنی، فرهنگی و تجاری تاکنون محقق نشده و اکنون فرصتی تازه برای تولدی دوباره پیدا کرده است. اما آیا در نهایت این فیلم میتواند در قالبی جدید و با حفظ اصالت خود بر پرده نقرهای بدرخشد؟ یا باز هم در میان تصمیمات صنعتی و تجاری گم خواهد شد؟ تنها زمان میتواند پاسخ این سؤال را بدهد.










